Eins og líklega flestir lesendur þessarar síðu vita þá fæddist drengurinn okkar andvana þann 30. júlí. Það var skrítinn og erfiður dagur, ég var búin að hafa hríðir um nóttina en var svona frekar á því að þetta væru bara fyrirvaraverkir þar sem enn var ekki von á barninu fyrr en eftir viku. En þegar leið að hádegi þá var ekki um að villast, barnið var að fara að koma í heiminn. Elma Hlín og Valgeir dekruðu við mig heima fyrir og alltaf þegar ég fékk hríð þá kom Elma Hlín hlaupandi til mín og spurði mig hvort það væri vont núna. Þau voru svo góð við mig. Um hádegi var orðið stutt á milli hríða og verkirnir fóru mikið versnandi svo við ákváðum að nú væri kominn tími til að fara niður á deild. Við kvöddum Elmu Hlín sem varð eftir heima því Valey Sara var hjá okkur. Þegar við svo komum niðureftir og vorum sett í mónitor kom hinn hræðilegi sannleikur í ljós. Það var ekki lengur hjartsláttur hjá barninu okkar. Það var hlaupið með okkur í skyndi í sónar en það var bara til að staðfestingar. Við tóku erfiðir klukkutímar því það var ekkert annað í boði en að fæða barnið. Ég hafði vitað í hjartanu í ca 2 vikur að við ættum von á dreng en sagði Valgeiri það þarna. Eins og þegar Elma Hlín fæddist þá var ég lengi að fá fulla 10 í útvíkkun og þó svo að ég fengi strax mænurótardeyfingu þá voru þessir klukkutímar erfiðir, sem við biðum eftir því að elsku barnið okkar myndi fæðast. Líkamlega fann ég ekki til en hjartað var í molum. Það var svo ekki fyrr en klukkan hálf sjö að drengurinn okkar kom í heiminn, hann var 51 cm langur og 3610 gr. Hann var fallegur og leit út eins og sofandi barn. Hann var mjög líkur Elmu Hlín, með jarpt hár og alveg sama andlitsfall.
Þessu fylgdu margar skrítnar og erfiðar ákvarðanir, t.d. hvort við vildum fá að sjá barnið, vildum við fá það strax í hendurnar, vildum við gefa því nafn, vildum við láta jarða það eitt eða með öðrum, vildum við láta taka frá reiti í kirkjugarði fyrir okkur Valgeir núna. Við fengum hann til okkar og það var gott að halda á honum, eins og ég sagði áðan þá var hann eins og sofandi barn. Við gáfum honum nafnið Emil því þá á hann E eins og Elma Hlín. Fyrr um daginn hafði Valgeir fengið það erfiða hlutverk að hringja í foreldra okkar til að segja þeim hvers kyns var. Þau höfðu svo öll ásamt Sóleyju Láru, Birki, Valeyju Söru og Björgvin verið heima hjá okkur um daginn. Foreldrar okkar komu svo með Elmu Hlín til okkar um kvöldið. Við vildum fá að segja henni sjálf að barnið væri fætt, að það væri bróðir, að hann hefði fæðst dáinn og að hann hefði fengið nafnið Emil. Þetta voru erfiðar stundir fyrir litla stelpu sem er búin að hlakka til að eignast systkini. Seinna um kvöldið komu svo systur mínar og þeirra menn. Þau fengu öll að sjá Emil en við hlífðum Elmu Hlín við því, okkur fannst nú nóg samt. Hún hefur hins vegar séð myndir af honum og það gladdi mig mjög þegar hún sá þær og sagði: hann er að gráta á mömmu. Það sem gladdi mig svo mikið við þessa litlu setningu var að hún sagði mömmu, ekki mömmu sína eins og hún segir um öll börn. Þetta var svo augljóst merki þess að hún leit á drenginn á myndunum sem bróður sinn og þau deildu mömmu sinni saman.
Við höfðum Emil hjá okkur framyfir miðnætti og kvöddum hann svo. Daginn eftir fórum við heim í Hraunbæ.
Fimmtudaginn 3. ágúst var hann jarðaður. Við Valgeir komum áður en kistulagningin hófst, sáum hann í hinsta sinn og kvöddum elsku Emil okkar. Við ákváðum að hafa kistuna lokaða af því að Elma Hlín var með okkur. Jarðaförin var svo í beinu framhaldi af kistulagninunni. Emil er jarðaður í Gufuneskirkjugarði og þar eigum við Valgeir nú pláss fyrir okkur hjá honum. Séra Sigurður Grétar jarðaði Emil, hann hafði áður gift okkur Valgeir og skírt Elmu Hlín.
Við höfum alltaf verið ánægð með hana Elmu Hlín okkar og þakklát fyrir hana en aldrei sem nú. Hún er stöðug áminning um hvað við eigum jú gott þrátt fyrir allt og hún hjálpar okkur líka við að komast aftur í daglegt líf því það þarf jú að sinni henni áfram og það gerum við með glöðu geði.
2 dögum áður en Emil fæddist fengum við Helluvaðið afhennt og flokkur góðs fólks aðstoðaði okkur við allt sem þar þurfti að gera og laugardaginn 5. ágúst fluttum við. Okkur fannst það bara gott því við vorum jú að fara að búa okkur til nýjan hversdagsleika og það var gott að gera það á nýjum stað. Hér fer vel um okkur og það er frábært að búa á jarðhæð með garð þar sem Elma Hlín getur farið út að leika, ýmist ein eða með börnum hér úr næstu íbúðum. Þá er mikið sport að fá börn í heimsókn eða fara í heimsókn til þeirra. Þetta er alveg nýtt fyrir foreldrana og óneitanlega svolítið skrítið þegar hún, 3ja ára krílið, er bara farin ein í heimsókn en auðvita finnst okkur það líka gaman.
Við fórum að vinna aftur í byrjun september. Fyrir okkur var það bara gott, við vildum koma lífinu aftur í sínar föstu skorður og í því felst að fara í vinnuna sína.
Við horfum fram á veginn og erum þakklát fyrir það sem við eigum. Við vissum það svo sem fyrir að við værum rík: við eigum hvort annað, við höfum Elmu Hlín hjá okkur, við eigum stórkostlegar fjölskyldur og einstaka vini. Og allt þetta hefur verið staðfest og reynst ómetanlegt þessar erfiðu vikur.
Það er misjafnt hvernig fólk hugsar lífið og það er ekki sjálfsagt að við getum getið börn, gengið með börn, fætt börn, fætt heilbrigð börn eða fætt lifandi börn. Ég hef aldrei hugsað neitt af þessu sem gefins í lífinu og daginn áður en Emil fæddist þá gengum við út úr Hreiðrinu eftir að hafa heimsótt Róbert og Guðnýju og samfagnað með þeim að yndislega dóttir þeirra væri fædd. Þá sagði ég við Valgeir að ég vonanði að við fjölskyldan yrðum 4 þegar við gengjum næst þaðan út. Auðvita vissi ég ekki hvað morgundagurinn yrði örlagaríkur í okkar lífi en það var nú samt bara þannig sem ég vonaði að þetta yrði og ég meinti það líka þannig. VONAÐI, því ég vissi alveg að það væri ekki gefins. Ég hugsaði líka svona á meðgöngunni með Elmu Hlín og á örugglega eftir að gera það áfram.
Já, það er gott að eiga von og hún hjálpar okkur líka við það að takast á við lífið. Því vissulega vonumst við til að eignast aftur barn, þriðja barnið okkar, og svo kannski það fjórða og fimmta.... hver veit.
Tíminn einn getur leitt í ljós hvað verður í lífi okkar.